Odpowiednie zabezpieczenie łączeń gwintowych przed odkręcaniem, lub obluzowaniem jest jednym z kluczowych zagadnień bezpieczeństwa pracy maszyn i dotyczy wielu dziedzin ludzkiej działalności. Istnieje co najmniej kilka sposobów uniknięcia obluzowania śruby metodami mechanicznymi. Należą do między innymi: zabezpieczanie za pomocą podkładek koronkowych i sprężystych, nakrętek samokontrujących z wkładkami teflonowymi lub kołnierzem felcowanym, czy też drutu stalowego lub mosiężnego. Nieraz jednak, na przykład wtedy, gdy mamy do czynienia z gwintem wykonanym w korpusie maszyny, zastosowanie mechanicznych metod zapobiegania odkręcaniu jest niemożliwe.
Podczas klejenia połączeń gwintowych warto dołożyć wszelkich starań, by przebiegło ono w należytych warunkach. Większość klejów do śrub nierdzewnych wymaga uprzedniego dokładnego odtłuszczenia gwintu. Kolejnym warunkiem koniecznym jest dokładne nałożenie kleju na klejoną powierzchnię i odcięcie dopływu powietrza. Ostatni zabieg jest szczególnie istotny ze względu na to, że jedynie w warunkach braku dopływu tlenu następuje utwardzenie spoiny anaerobowo-stykowej. Należy nadmienić, że obecność małej ilości oleju lub innych substancji tłustych na klejonych powierzchniach nie będą miały dużego wpływu na trwałość spoiny.
Z pomocą przychodzi nam wówczas ochrona chemiczna, a ściślej różnego rodzaju kleje do śrub. W przypadku odpowiedniego dobrania kleju do warunków pracy maszyny, jak i odpowiedniego jego założenia, możemy być pewni, że nasze śruby nie obluzują się, ani nie odkręcą podczas pracy urządzenia. Mało tego dobre kleje do śrub mają również cenne właściwości antykorozyjne i ochronne, dzięki którym nasze konstrukcje zostaną dodatkowo zakonserwowane.
Typy klejów do śrub

Kleje osadcze do śrub to substancje stosowane dziś powszechnie w mechanice, przede wszystkim ze względu na wysoką skuteczność, funkcjonalność oraz właściwości konserwujące. W zależności od przyjętych kryteriów kleje te podzielić można na wiele różnych klas. Kryteriów podziału klejów do śrub jest bardzo wiele, lecz w ich obrębie szczególnie ważną pozycję zajmuje kryterium możliwości demontażu danego kleju. Według kryterium tego kleje osadcze którymi między innymi łączymy śruby nierdzewne podzielić można na:

1. Łatwodemontowalne stosowane w przypadku zabezpieczeń przed korozją śrub o dużych średnicach, zabezpieczeń przed poluzowaniem połączeń regulacyjnych, uszczelniania połączeń gwintowych;

2. Średniodemontowalne stosowane w przypadku osadzania łożysk tocznych o dużych średnicach, zabezpieczania połączeń gwintowych o dużych średnicach przed poluzowaniem oraz do uszczelniania;

3. Trudnodemontowalne stosowane w przypadku zabezpieczania połączeń przed poluzowaniem oraz przy łożyskach tocznych;

4. Bardzo trudnodemontowalne stosowane w połączeniach wał-tuleja, osadzaniu kół zębatych i łożysk, kół pasowych, przy uszczelnianiu łączeń narażonych na wysokie ciśnienia cieczy bądź gazu oraz przy konserwacji;

5. Odporny na wysokie temperatury, bardzo trudnodemontowalny stosowany przy połączeniach wał-tuleja, osadzaniu łożysk, połączeniach narażonych na wysokie ciśnienia oraz przy konserwacji połączeń gwintowych.